Στο Γυμνάσιο Λευκονοίκου
Τα περισσότερα παιδιά του χωριού μας, πήγαιναν Γυμνάσιο στο Λευκόνοικο! Αρκετά πήγαιναν στο Βαρώσι, που απείχε 13 μίλια περίπου αλλά και στη Λευκωσία, παρόλο που ήταν πιο μακριά! Το χωριό έσφυζε από ζωή και τα λεωφορεία πηγαινοέρχονταν στους πιο πάνω προορισμούς μεταφέροντας κόσμο!
Στο Λευκόνοικο φοιτούσαν παιδιά από τα γύρω χωριά ,τη Μηλιά , τη Γύψου ,την Ακανθού , την Τρυπημένη, τη Βιτσάδα ,τα Γέναγρα κ.α! Όλοι πήγαιναν με τα λεωφορεία ,εκτός τα παιδιά από τα Γέναγρα, που δεν υπήρχε λεωφορείο και έρχονταν με τα ποδήλατα! Δωδεκάχρονα παιδιά, αγόρια και κορίτσια,τα έβλεπες μέσα στο κρύο και την παγωνιά, να έρχονται με τα ποδήλατά τους!
Είχαμε καλούς και φωτισμένους καθηγητές!
Τα πράγματα βέβαια, δεν ήταν εύκολα πάντοτε ! Πολλές φορές πριν προλάβει, να ολοκληρώσει την πρόταση η καθηγήτρια των αγγλικών," ππουτ δε χαντ",εκπαιδευμένοι καθώς ήμασταν, τοποθετούσαμε το καθαρό και σιδερωμένο μαντηλάκι πάνω στο θρανίο και τα δυο χεράκια μας ενωμένα πάνω στο μαντήλι για έλεγχο των νυχιών! Τετρακόσια νύχια έτοιμα προς επιθεώρηση! Έπρεπε να είναι κομμένα και καθαρά! Εξονυχιστικός έλεγχος νυχιών που λένε! Περνούσε από κάθε θρανίο και έλεγχε τα νύχια και τη στολή αλλά και τα σήματα που έπρεπε, να βρίσκονται στο πουκάμισο ή στο μπλε σακάκι τον χειμώνα το ένα, και το άλλο, στο πηλήκιο των αγοριών ή στο καπέλο των κοριτσιών! Το μαντηλάκι, έστω κι αν το χρειαζόμασταν, όταν ήμασταν κρυωμένοι, δεν το χρησιμοποιούσαμε, για να μην το λερώσουμε! Δε θα περνούσε τον έλεγχο, αν ήταν λερωμένο! Χρησιμοποιούσαμε τα μανίκια του άσπρου πουκάμισου, για σκούπισμα της μύτης μας που ήταν πιο εύχρηστα! Μια το δεξί και μια το αριστερό! Έλεγχος πουκαμίσων δε γινόταν! Το μαντήλι πρέπει να είναι καθαρό και σιδερωμένο ! Και άλλοι καθηγητές βέβαια, τον ίδιο έλεγχο έκαναν! Νύχια και μαντηλάκι! Όχι για πουκάμισο!
Στο Γυμνάσιο τότε, μπαίναμε με εξετάσεις, σαν το Πανεπιστήμιο ! Όταν ήταν η ονομαστική γιορτή του Υπουργού Παιδείας Κωνσταντίνου Σπυριδάκη είχαμε αργία! Ήταν η πρώτη γιορτή που έμαθα! Κωνσταντίνου και Ελένης! Την περιμέναμε πώς και πώς!
Πληρώναμε και δίδακτρα! Κάθε τρίμηνο νομίζω! Μια μέρα, ο Γραμματέας του Σχολείου, ήρθε στην τάξη μας ,για να μας ενημερώσει ποιοι και πόσα χρωστούν! Σαν τα κόκκινα δάνεια σήμερα, ένα πράμα! Ξεφυλλίζει από δω ξεφυλλίζει από κει τα κετάπια του και μας ενημερώνει! Ένα παιδί, είχε μια απορία και του φώναξε ,"κύριε" , και ήταν έτοιμο, να διατυπώσει την απορία του! Ένα άλλο παιδί ,νομίζω πως ήταν από την Ακανθού του λέει " είντα του λαλείς κύριε, εν καθηγητής τίποτε;"Τότε αφήνει ο Γραμματέας τα μπακαλοδέφτερά του , πηγαίνει στο θρανίο του και του δίνει ένα δυνατό χαστούκι χωρίς λόγια! Διεκδίκησε το "κύριε"! Με χαστούκι! Παγωμάρα στην τάξη ! Απορία καμία! Πού να πει τον πόνο του; Στον πατέρα του; Θα του δώσει και απ' την άλλη!Το ξέραμε από το Ευαγγέλιο! Αν σου δώσει ένα χαστούκι, να γυρίσεις, να σου δώσει και από την άλλη! Αναλύαμε συχνά το Ευαγγέλιο! Θυμάμαι δύο Διευθυντές ,στα τρία χρόνια που φοίτησα! Ο ένας ήταν μικρόσωμος με ένα κατσαριδάκι αυτοκίνητο και ο άλλος μεγαλόσωμος! Το χέρι τους όμως, ήταν εξίσου δυνατό και των δύο ! Μια μέρα, περπατούσαμε με τον φίλο και συμμαθητή μου Κυριάκο Κακουρή ,ο οποίος σήμερα είναι Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας ,σε μια θέση, που για πρώτη φορά , έχει διοριστεί Κύπριος! Κρατούσαμε από έναν ανθό της πορτοκαλιάς, άνοιξη ήταν, και μας είδε ο μεγαλόσωμος! Η αντιμετώπιση που είχαμε, ήταν, σαν να κόψαμε όλα τα πορτοκάλια του δέντρου και το κόψαμε κιόλας για καυσόξυλα!
Ζήσαμε δυστυχώς και τον εθνικό διχασμό! Το καλοκαίρι του 74, τελείωσα τη Γ' τάξη του Γυμνασίου, φύγαμε για διακοπές αλλά για το Γυμνάσιο Λευκονοίκου ήταν και είναι αδιάκοπες!Οι συμμαθήτριες μου και οι συμμαθητές μου, σκορπίστηκαν , "σαν τα παιδκιά του λαού" δηλ του λαγού, όπως λέει ο σοφός λαός μας! Στις 14 Αυγούστου, εγκαταλείψαμε τα χωριά μας, αφήνοντας εκεί την παιδική μας ηλικία και την ψυχή μας! Εκεί είναι η πατρίδα μας, όπως έγραψε σε ένα σχόλιό του, πολύ εύστοχα , ο φίλος και συμμαθητής μου , Κυριάκος Φράγκου! Η πατρίδα είναι εκεί που ζήσαμε τα παιδικά μας χρόνια! Εκεί είναι η πρώτη πατρίδα και για μένα, κι ας έζησα μόνο 15 χρόνια! Οι δεύτερες μου πατρίδες, είναι όλα τα ελεύθερα μέρη της Κύπρου και η Κρήτη που έζησα άλλα 15 χρόνια! Στο επόμενο, θα γράψουμε για την εξομολόγηση στο Γυμνάσιο!!!!!!
Δημοσιεύθηκε στο Facebook στις 8/2/2026.
